Wanneer een beëdigd vertaler een beëdigingsverklaring met zijn of haar handtekening en stempel op een vertaling heeft gezet, is vervolgens legalisatie van de bevoegdheid van die vertaler mogelijk bij de griffie van de rechtbank (of rechtbanken) waar hij/zij is ingeschreven. Dit kan nodig zijn om de beëdigde vertaling in het buitenland te kunnen gebruiken.

De volledige vorm van legalisatie is een vrij uitgebreide procedure waarbij de echtheid van de handtekening van de vertaler wordt bevestigd door de president van de rechtbank, waarna 'doorlegalisering' plaatsvindt: de handtekening van de president wordt weer gelegaliseerd door het ministerie van Justitie, die handtekening weer door het ministerie van Buitenlandse Zaken en die weer door het consulaat van het betreffende land.

Apostillering is de verkorte vorm hiervan, mogelijk voor landen die zijn aangesloten bij het Apostilleverdrag. Een apostille is een verklaring van de griffie van de rechtbank dat de betreffende vertaler daar is ingeschreven en inderdaad is beëdigd voor die taal. De verschillende rechtbanken hanteren nogal uiteenlopende werkwijzen. Een goede regeling is: de verklaring (in de meeste gevallen is dat een stempel) wordt bij de handtekening van de vertaler geplaatst en niet op een ander deel van de vertaling of op een apart vel; het stempel is in verschillende talen beschikbaar en de ambtenaar gebruikt zo mogelijk de taal waarin de vertaling luidt; de verklaring kan door iedere geïnteresseerde zonder vertraging worden verkregen tegen betaling van de legeskosten (prijs in 2007: EUR 16).

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht behelst de apostille of legalisatie niets meer dan een controle van de identiteit van de vertaler. De inhoud van de vertaling komt niet aan bod.

Bij facturen aan in het buitenland gevestigde opdrachtgevers moet onderscheid gemaakt worden tussen EU-ingezetenen en overigen.
Binnen de eerste groep geldt voor bedrijven de zogenaamde verleggingsregeling, waarbij de BTW-nummers van vertaler én opdrachtgever op de factuur vermeld moeten worden. Bij de aangifte van BTW moet een dergelijke transactie beslist niet worden ingevuld als intra-communautaire levering (verlegde BTW). In 2000 heeft het Ministerie van Financiën bepaald dat een vertaling (oftewel een dienst) niet als levering beschouwd moet worden. Zolang de Belastingdienst het aangifteformulier nog niet heeft aangepast wordt de vertaler geadviseerd bij een dergelijke factuur het BTW-tarief van 0% te hanteren. Is de opdrachtgever echter een particulier, dan dient de vertaler - evenals bij opdrachtgevers buiten de EU - gewoon BTW te factureren en af te dragen.

De bij facturering in rekening gebrachte BTW dient periodiek (maandelijks of per kwartaal) te worden afgedragen als omzetbelasting. Daarbij wordt gerekend op basis van verzonden facturen, niet op basis van ontvangen betalingen. Dit betekent in veel gevallen dat de aan opdrachtgevers in rekening gebrachte BTW door de vertaler moet worden voorgeschoten aan de fiscus. Daar staat tegenover dat de vertaler, als leverancier van diensten (dus niet als eindgebruiker), de over bedrijfsmiddelen betaalde BTW in mindering mag brengen.

De beginnende vertaler dient bij de afdeling voor ondernemers van de plaatselijke belastingdienst een BTW-nummer aan te vragen en krijgt dan periodiek een herinnering voor de aangifte van de omzetbelasting toegestuurd. De aangifte zelf moet elektronisch worden gedaan. Daarvoor is aangepaste boekhoudprogrammatuur verkrijgbaar, maar de aangifte kan ook via de webstek van de belastingdienst worden gedaan.

Een arbeidsongeschiktheidsverzekering lijkt niet veel mogelijkheden te bieden: de premies staan eigenlijk in geen verhouding tot de uit te keren bedragen bij arbeidsongeschiktheid anders dan door zwaar lichamelijk letsel.